นับตั้งแต่ เราเลิกคิดว่าตัวเองเป็นเด็ก และเริ่มรับรู้ข้อมูลของความรัก แบบ คนรัก มันเป็นเวลาค่อนข้างนานที่เราดำรงสถานภาพเป็นเพียงผู้สังเกตุการณ์รอบนอก เป็นผู้ชม ที่ไม่ได้มีโอกาสลงสนามเองสักเท่าไหร่นั้น....ในช่วงเวลาดังกล่าว ด้วยจินตนาการและความฟุ้งซ่าน มันมีบางครั้ง ที่เราจะนึกฝันไปเองว่า หากเรามีความรัก เราจะทำตัวยังไง? เราจะเสียความเป็นตัวของตัวเองมากไปกว่านี้สักเท่าไหร่? เราจะยินดีกับการได้มาซึ่งความรัก/คนรัก ที่ต้องจ่ายด้วยอิสรภาพบางส่วนของเราหรือไม่? และ ถ้าหากว่ารักนั้นไม่สมหวัง เราจะรับมือกับมันอย่างไร?
แน่นอนว่า แต่ละคน มีคำตอบไม่เหมือนกัน และ ยิ่งไปกว่านั้น ถึงเวลาเมื่อเราเจอกับปัญหาจริงๆแล้ว ไอ้แผนการต่างๆที่วาดไว้ มันก็อาจจะเพี้ยน กลับหัวกลับหางไปหมด อย่างที่เราแทบจะควบคุมอะไรไมได้เลย และนั่น มันก็อาจส่งผลกับเรามากกว่าที่คิดได้หลายเท่านัก....
เราใช้เวลาอยู่พักหนึ่งกว่าจะลงมือเขียนเอ็นทรี่นี้ ด้วยไม่แน่ใจว่า การเขียนเรื่องราวของเรา มันจะช่วยให้เราดีขึ้น อาจะเป็นอุธาหรณ์ให้กับคนอื่นๆบ้าง หรือมันจะเป็นเพียงการฟูมฟาย และตอกย้ำความเจ็บปวดที่ยังไม่หายดีของเรา
คุณๆคงพอเดาได้แล้วใช่ไหม? ว่า เราเพิ่งจะอกหักมา...และเป็นที่มาของเนื้อหาต่อจากนี้ไง
หลง
เมื่อแรกเริ่มนั้น เราคิดว่า การ"หลง"ใครสักคนหนึ่ง มันอาจจะเป็นการเดินเกิมที่ไม่รอบคอบ ไม่รัดกุม ไม่ระมัดระวัง แต่ เรากลับคิดว่า ในการเริ่มรัก ก่อนที่จะรัก เราคงต้องหลงก่อนสักพัก หาไม่แล้ว จะมีแรงดึงดูดอะไร ให้เรากล้าพอที่จะไปทำความรู้จักกับอีกคน.....คนบางคนอาจมองว่า ความหลง เป็นเพียงสัญชาติญาณที่ยังไมได้ผ่านการขัดเกลา มันก็อาจจะใช่ แต่ถ้าหากว่า ความรัก เป็นเรื่องของอารมณ์ มากกว่าเหตุผลอย่างที่ใครหลายๆคนเชื่อแล้ว เราจะดูถูกความหลงได้อย่างไร หากมัน( อาจ)จะนำพาเราไปสู่ความรัก
รัก
แล้วอะไรคือความรัก? แน่นอนว่า นิยามของมันกินความกว้างโคตรๆ กว้างจนขี้เกียจอธิบายแล้ว เพราะเราว่า ในโลกของงานวรรณกรรม หรือ วัฒนธรรม เรามีเรื่องราวเกี่ยวกับความรักให้เสพมากมายหลายรูปแบบ และเราคงอ่อนหัดเกินกว่าจะเข้าใจมันจริงๆ เราอาจจะพุดได้หวานซึ้งด้วยถ้อยความอันจับใจ แต่ เราว่าถึงตอนนี้ เราพุดได้ไม่เต็มปากว่าเราเข้าใจมัน เพราะ หากว่าเราเข้าใจมันจริงๆ เราควรจะมีความสุข ที่เห็นคนที่เรารักมีความสุข.....แต่เราทำไมได้
และความรัก ก็คงเป็นมากกว่า แค่พุดว่า"รัก"แหงๆ
อกหัก
การอกหัก สำหรับใครบางคน อาจเป็นเรื่องที่รับมือได้ง่ายหรือยาก เราไม่รู้ แต่เท่าที่เราสังเกตุเอง มันน่าจะอยู่ที่สาเหตุของการพรากจากคนรักมากกว่า
การเลิกกันกับความรักครั้งแรกของเรา ไม่ได้ส่งผลให้เราเจ็บขนาดนี้ เพราะเราเลิกกันด้วยดี เป็นเรื่องของ คน 2 คน ที่อาจจะใจร้อนเกินไปแล้วมาตระหนักได้ทีหลังว่า เราไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นของกันและกัน......และ...ไม่มีมือที่ 3
แต่การอกหักครั้งนี้ มันแย่กว่ามาก...เพราะการมีมือที่ 3 เข้ามา มันอดไมได้ที่จะรู้สึกว่าเราถูกเปรียบเทียบ และ เราเป็นตัวเลือกที่แย่กว่า
คนที่จากเราไป ด้วยการแสดงออกถึงจรรยาบรรณของความเป็นคนดี แน่นอนว่า เขาก็บอกว่า ไม่ใช่ว่าเราด้อยกว่าแต่อย่างใด เราไมได้ทำผิดอะไร เป็นเขาที่ผิดเอง บลาๆๆๆ
สู้เขาบอกมาว่า เขาอยู่กับเราแล้วเครียด เรากดดันเขา เราไม่มีเวลาให้เขา สำหรับเราแล้ว มันยังรู้สึกดีกว่า ว่าเราเองก็มีส่วนแย่ ทำให้เขาจากไป เพราะเราไม่อยากโทษใครก่อน ก่อนที่จะสำรวจข้อผิดพลาดของตัวเอง
ไม่งั้นมันก็เป็นคำถามค้างคาใจแบบนี้แหละว่า ในเมื่อเรา ไม่แย่ เราไม่ผิด แล้วทำไมเขาไม่เลือกเรา ทำไมเขาต้องไปไขว่คว้าหารักจากคนอื่นอีก?
และคนที่ทิ้งเราไปมีรักใหม่ เขาก็ไมได้รู้สึกผิดอะไรเท่าไหร่นักหรอก การที่เขาพร่ำพูดว่าเขาสำนึกผิด มันก็เป็นเพียงการแสดงออกถึงความเป็นคนดี ที่ว่า " ฉันก็ไมได้ใจไม้ใส้ระกำอะไรขนาดนั้นนะ" และ เป็นการไถ่โทษให้ความรู้สึกและแก้ต่างให้การกระทำของตัวเอง มันก็แค่นั้น
พัก( ฟื้น)ใจ
เมื่อแรกเริ่มของความผิดหวัง เราอาจจะเศร้า สับสน โมโห คับแค้น....แน่นอน ใช่เลย เป็นแบบนั้นทั้งหมดเลย
แต่....
ถึงที่สุดแล้ว การให้อภัย น่าจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุด แม้มันจะยากสักเพียงไหนก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป มันก็เป็นแค่แผลเป็นในความทรงจำ มันไม่หายไปไหน ยังอยู่ที่นั่น แต่กดแล้ว ไม่เจ็บเท่าเดิม....
แล้วเราก็น่าจะได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น เติบโตมากขึ้น รอบคอบระมัดระวังมากขึ้น.. และ เราจะไม่ยอมให้สิ่งที่เกิดขึ้นมาทำให้ชีวิตด้านอื่นของเราต้องล่มสลายตามไปด้วยแน่ๆ
แต่เราก็หวังว่าเราจะไม่ต้องเจ็บซ้ำอีก แค่หนเดียวก็เกินพอแล้ว
*ป.ล. วันนี้เขียนได้ห่วยมาก เรียบเรียงอะไรไม่รู้เรื่องเลย
edit @ 7 Nov 2010 00:42:02 by cool fire
