เอ็นทรี่นี้คงไม่มีอะไรมาก แค่ระบายความรู้สึกเอื่อยๆเช่นเคย

ตอนนี้หลายๆท่านคงรู้แล้วว่าเราทำมาหากินอย่างไร

จวบจนวินาทีนี้ การฝึกอบรมเบื้องต้นก็ใกล้สิ้นสุดเต็มที  ที่ผ่านมา เมื่อประเมินแล้วก้เป็นประสบการณ์ที่สนุกสนาน ใช้ได้ ไม่ทรมานอะไรมาก แม้จะต้องตื่นแต่เช้าตรู่อยูทุกวี่วัน

จนถึงตอนนี้ ความเชื่อบางอย่าง เกี่ยวกับอาชีพนี้เปลี่ยนแปลงไปบ้าง และ ความเชื่อบางอย่าง ยิ่งทวีคูณความหนักแน่นในตัวมัน

อย่างน้อยที่สุด เราก็รู้สึกว่า บรรดา Instructor ท้งหลาย ครูบาอาจาร์ยทุกท่านที่มาให้ความรู้ ก็ทำให้เรารู้สึกว่า งานนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิด และ การเป็นมืออาชีพในอาชีพนี้ก็ยิ่งยากขึ้นไปอีก

เพือนๆที่ร่วมชั้น แม้จะมีบุคลิกหลากหลาย อาจจะน่ารำคาญไปบ้างในบางที แต่สิ่งที่ดีคือ เกือบทั้งหมด มีพื้นฐานเป็นคนใจกว้าง

ซึ่งเราเห็นว่าเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างมากในอาชีพนี้  ประมาณว่า ต้องรักทุกคน ทุกสิ่งอย่าง ต้องอารมณ์ดี มีความสุข ยิ้มแย้มให้ได้ตลอด แม้จะเหนื่อยแค่ไหน

ถ้าทำได้ก็นับว่าวิเศษ

และยังมีอะไรที่ให้เรียนรู้อีกมาก

และแม้ว่าพื้นฐานของเด็กจบถาปัตย์คนนี้( ไม่แน่ใจว่าคนอื่นๆด้วยหรือเปล่า)จะ ขวางๆโลกอยู่เป็นนิจสิน แต่กับงานนี้ ก็ยังฝืนน้อยกว่าที่คิด เพราะว่า ในการทำงาน ถ้าเพื่อนร่วมงานบ่น เราจะเงียบ และถ้าเพื่อนร่วมงานเงียบ เราจะพยายามหาเรื่องสนทนา แบบปิยวาจาเข้าสู้ หาไม่แล้วการ บรรยากาศในการทำงานคงจะไม่โสภา

และไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ใดๆ เผลอๆ จะพลอยเซ็งกันไปตลอดไฟลท์

ตอนนี้เหลือเรื่องให้กังวลอีกไม่กี่เรื่อง แต่ ก็ไม่อาจดูเบาได้เลยสักเรื่อง

ใครจะตามลุ้นไปกับเราก็ได้ ถ้าใครแอบเอาใจช่วยด้วย ก็ขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูง

โปรดติดตามตอนต่อไปเป็นระยะๆ